Warmińskie kapliczki

Kapliczki są dowodem głębokiej religijności ludu warmińskiego, lokalnym akcentem artystycznym, wdzięcznym tematem do fotografowania. Były stawiane przez lata w różnej intencji: jako dowód wdzięczności za zatrzymanie się morowego powietrza (wygaśnięcie dżumy, tyfusu czy cholery), uratowanie wsi przed skutkami uderzenia pioruna (to kapliczki ze św. Florianem), w miejscu cudu (np. w olsztyńskich Jarotach).

Kapliczki powstawały również ku czci lokalnych patronów, świętych. Budowniczy najczęściej wzorowali się na stylu neogotyckim. Każda z czerwonej cegły, bądź otynkowana, z daszkiem, czasem z metalową chorągiewką z datą powstania i ławeczką, z wnęką, w której umieszczano np. figurkę Matki Boskiej, Chrystusa, bądź świętego. Napisy po łacinie, niemiecku lub po polsku (Woryty). Gdzieniegdzie, jak w Lesznie czy Nowej Wsi, umieszczono w nich sygnaturki, przy pomocy których sygnalizowano, że ktoś we wsi umarł lub wzywano wiernych na majowe nabożeństwo.

Rzadsze są kapliczki na słupach, drewniane. 
Kapliczki stawiano głownie w centrum wsi, ale i na skrzyżowaniach dróg, w przydomowych ogródkach. Przez cały rok ludzie składają tu kwiaty, a podczas majowych nabożeństw i Bożego Ciała, modlą się. Warmińskich kapliczek nie musimy długo szukać, znajdziemy je przy każdym szlaku rowerowym. W ostatnich latach podjęto szeroko zakrojoną akcję ich ratowania, między innymi ze środków starostwa olsztyńskiego i gmin z pomocy unijnej. Bliższe informacje w książce Stanisława Stefanowicza "Kościoły, kaplice, kapliczki, krzyże przydrożne".

wu-ka