Kiedyś kamień był znacznie większy, ale przez lata rozbijano go i wyrabiano z niego kamienie młyńskie. Na powierzchni głazu umieszczono kamienną kulę. Według legendy to pamiątka z 1656 r., kiedy pod Nidzicę zapędzili się walczący w polskiej służbie Tatarzy. W czasie Potopu szwedzkiego (1655-1660) elektor pruski wspierał Szwedów. W 1656 roku polskie wojska wraz z Tatarami wyprawiły się na Prusy.

Tatarzy kiedy było trzeba wojowali, a w wolnych chwilach mordowali, rabowali i brali w jasyr. Jeden z tatarskich czambułów zapędził się pod Nidzicę. Próbowali bezskutecznie zdobyć nidzicki zamek.

Według legendy odstąpienie Tatarów od oblężenia ma związek właśnie z Tatarskim Kamieniem. Zamku broniła wtedy szwedzka załoga. Schronili się tam też mieszkańcy miasta. Jeden z nich miał zobaczyć posilającego się przy kamieniu tatarskiego wodza i położyć go trupem jednym strzałem.

To jednak tylko piękna legenda, bo z nidzickiego zamku do kamienia jest dobry kilometr; tak daleko wówczas żadna broń palna oczywiście nie sięgała. To nie zmienia jednak faktu, że tatarski kamień warto zobaczyć i zrobić sobie przy nim pamiątkowe zdjęcie.

To warto zobaczyć: Zróbcie zdjęcia. Napiszcie. Co warto u was zobaczyć? Skorzystajcie z formularza na portalu turystyka.wm.pl. lub poczty e-mail: i.hrywna@gazetaolsztynska.pl

Jeżeli kogoś kręcą takie kamyki, to zapraszam do Bisztynka. Tamtejszy kamień jest większy i ma związek z ciemną strona mocy. Zobacz: Diabelski Kamień.

Igor Hrywna

Aby trafić do Tatarskiego Kamienia trzeba pojechać z centrum Nidzicy ulicą Warszawską, skręcić w lewo w ulicę Tatarską. 200 m metrów za ostatnimi zabudowaniami trzeba skręcić w lewo w polną drogę, która doprowadzi nas do celu.